Dior Poison Girl

Osobiście uważam że nic ten zapach Diorowi nie da..nie przyciągnie młodych dziewczyn . Każda z nich , jeśli ją zapytać marzy o Chanel . Poison stała na piedestale , teraz marka ją strąciła , nie wiedzieć po co i na co…Żal.

Pisałam już o tym pod newsem o tym zapachu, powtórzę i tutaj. Niczym się nie wyróżnia. Trochę jestem zirytowana, bo znam wiele zapachów, które są właśnie "po ludzku ładne i mogą się podobać", ale nie nazywają się one >Poison<. Może dlatego, że ta linia wiele dla mnie znaczy tak kręcę nosem? 😉 Po prostu totalnie nie rozumiem po co ten zapach dla mas stawiać w szeregu z innymi truciznami. Równie dobrze mógłby to być jakiś nowy twór od Diora. Nieszczególny, ale przynajmniej niesmak mniejszy, bo nie deprecjonuje klasyków 🙂 mimo wszystko młode dziewczyny we francuskich perfumeriach testują jak szalone- i chyba taki był zamysł 😉

Marcinie czy miałeś już okazję powąchać nowe zapachy Yves Rocher? Damskie Rose Oud, i męskie Cuir Vetiver. Zapowiadają się ciekawie, choć opinie są podzielone 🙂

AK

Ewelino, myślę, że Poison Girl faktycznie miało stać się sztandarem na miarę perfum, które wymieniłaś, ale myślę też, że nie powtórzy sukcesu Black Opium, Si i LVEB.

Niestety, jeszcze nie. Na razie mam mnóstwo perfum selektywnych do testów, ale na YR też postaram się znaleźć czas.

Wczoraj testowałam i według mnie jest podobny do Black Opium YSL tyle, że bez nuty kawy. Cenię tę firmę, ale czy tych sztucznych słodkości nie za dużo na rynku? Pozdrawiam Magdalena

Rodzinę Poison darzę ogromnym uczuciem (z małymi wyjątkami, jak to w rodzinie) i może dlatego Poison Girl traktuję jako niesmaczny żart. Z pewnością wolałabym Poison Oud 😉

WN: Poison Oud brzmi fantastycznie 😉 Trzeba napisać petycję do Diora, zeby taki zapach wydali 🙂

Dzisiaj dla draki na jedną rękę psiknęłam klasyczne Poison, na drugie najnowszy wynalazek z tej samej rodziny.
Ni zaskoczę Was, jeśli powiem, że klasyczne Poison jest o niebo lepsze niż najnowsza czarna owca. Nie analizowałam poszczególnych nut, tylko odbierałam obrazy. Proste i konkretne. Bardzo odległe od siebie.
Klasyczne Poison to wyzwanie. Stawia obraz, przed którym nie da się uciec. Niektórych odpycha, ale właśnie tych, którzy pragną obrazów łatwych i nienaruszających ich sfery prywatności. Boją się, że coś mogłoby dotknąć ich wrażliwości. Zaś tych, którzy chcą przyjrzeć się bliżej i zmierzyć się z nim, zostaną wynagrodzeni. Klasyczne, już mocno retro Poison to erotyzm w stylu Vivien Leigh czy Sophii Loren, ale on już wydaje się być dla zwykłego zjadacza chleba zbyt odległy i zbyt trudny.
Dzisiaj człowiek chce rzeczy łatwych i przyjemnych, dziewczyna chce kupić na szybko i tanio spódnicę z poliestru ledwie zakrywającą tyłek, a dla niego fullcap, dresy ze zwisającym krokiem i czarna koszula z śmiesznym napisem. Smsy przesyłane z częstotliwością 10 na minutę, znajomość zacieśniania przy tańcach disco polo, najlepiej zaliczone seksem już po pierwszej randce, by móc się pochwalić znajomym (Poison Girl).
Jednak niektórzy wolą poczekać, znaleźć garnitur ze stu procentowej wełny, którego chłopak użyje wiele razy, albo dać krawcowej do uszycia sukienkę z szlachetnego materiału, spotykać się raz na tydzień, oczekiwać i rozmawiać przy kolacji, przyjrzeć się bliżej ofierze, otaczać, budować napięcie powolnie i dopiero, kiedy już wszystkie nitki są na swoim miejscu, schwytać ją i usidlić (Poison). Może jestem niedzisiejsza, ale wolę tę drugą wizję.

Może moje opisy wydadzą się śmieszne lub nie na miejscu, ale właśnie tak odebrałam najnowszy zapach Diora. Na tle klasyka wypada słabo, łączy je tylko i wyłącznie nazwa.

Swietny opis. Pisze to jako milosniczka Poison. Ewa